Uitgebreide informatie over Craniosacraal Therapie

Inleiding

De Craniosacraal Therapie is ontstaan vanuit de osteopathie en gaat er vanuit dat het lichaam een eenheid is.

Craniosacraal Therapie is een ontspanningstherapie, waarbij diepe ontspanning van het bindweefsel ontstaat. Door deze diepe ontspanning kunnen blokkades – zowel van lichamelijke als emotionele aard – vrijkomen en opgelost worden.

Het Craniosacrale Systeem
Het Craniosacrale Systeem bestaat uit vliezen (hersenvliezen en ruggenmergsvlies) en de hersenruggenmergvloeistof. Vliezen en vloeistof samen omgeven en beschermen de hersenen en het ruggenmerg.

Het Craniosacrale Systeem strekt zich uit van de botten van de schedel, het aangezicht en de mond (het craniale gedeelte) tot aan de botten van het bekken (het sacrale deel).

Binnen het Craniosacrale Systeem neemt de hoeveelheid vloeistof toe en af, waardoor er drukverschillen ontstaan. Deze drukverschillen veroorzaken een ritmische beweging van de hersenvliezen, ruggenmergsvlies en schedelbotten. Deze ritmische beweging noemen we het Craniosacrale Ritme.

Het Craniosacrale Ritme
De hersenvliezen en het ruggenmergsvlies bestaan uit bindweefsel. Bindweefsel komt als steunend en beschermend weefsel overal voor in ons lichaam. Al het bindweefsel staat met elkaar in verbinding. Vanaf de hersenvliezen en het ruggenmergsvlies tot aan de huid is dus al het bindweefsel – direct of indirect – met elkaar verbonden. Hierdoor wordt het Craniosacrale Ritme doorgegeven door het hele lichaam. Vergelijk dit met een steen die – in het water gegooid – een rimpeling in het water veroorzaakt. Belangrijk is dat het ritme nergens in het lichaam wordt belemmerd.

Een ervaren therapeut kan het Craniosacrale Ritme over het gehele lichaam voelen en beoordelen op kracht, uitslag, snelheid en symmetrie. Afwijkingen hierin kunnen wijzen op de mogelijke oorzaak van de klacht.

De eigenschappen van bindweefsel
Bindweefsel geeft stevigheid en bescherming en zorgt voor voldoende ruimte om te kunnen bewegen. Bindweefsel heeft zowel de mogelijkheid om vast te houden als los te laten.

Op het lichaam inwerkende krachten – van fysieke (bijv. whiplash, operatie) of emotionele aard (bijv. overspanning, scheiding, verlies van een dierbare) kunnen op twee manieren verwerkt worden.

  1. Het lichaam beschikt over een zelfgenezend vermogen waardoor het meestal in staat is zelf te herstellen van een trauma: een wondje geneest uit zichzelf of iemand is na een periode van overspanning weer in staat aan het werk te gaan.
  2. Als de inwerkende kracht van het trauma te groot is, als er te veel in korte tijd gebeurt of als het lichaam al in een slechte balans was, dan kan het zelfgenezende vermogen te kort schieten. Herstel vindt langzamer of zelfs helemaal niet plaats. In dit geval zal het letsel opgeslagen worden in het bindweefsel. Het lichaam moet zich aanpassen aan deze opslag van abnormale krachten. Hij doet dit door de abnormale kracht in te kapselen of af te schermen. Wat er nu is ontstaan noemen we een ‘Energie Cyste’.

Een ‘Energie Cyste’ verstoort de gewone beweging van het Craniosacrale Ritme. Een redelijk gezond lichaam kan zich aan deze ‘Energie Cyste’ aanpassen, al vraagt dit extra energie. Echter naarmate de jaren verstrijken begint het aanpassingspatroon van het lichaam iets van zijn effectiviteit te verliezen en er ontstaan klachten.

In de ‘Energie Cyste’ ligt de herinnering opgeslagen van het trauma: bijvoorbeeld de stand van het lichaam ten tijde van het ongeluk, de emoties van de ingrijpende gebeurtenis. Soms is iemand iets helemaal vergeten en komt het opeens boven als de ‘Energie Cyste’ geraakt wordt.

IMG_9521

Verstoring van het Craniosacrale Systeem
Zit er ergens een blokkade of ‘Energie Cyste’ in het bindweefsel dan kan de beweging van het Craniosacrale Ritme minder goed doorgegeven worden. Wordt de beweging minder goed doorgegeven dan ontstaat er steeds meer spanning in het bindweefsel. Toename van spanning in het bindweefsel geeft toename van de spanning in het vlies rondom de hersenen en het ruggenmerg. Het vlies komt als het ware als een straffe jas om het zenuwstelsel heen te zitten. Het zenuwstelsel kan hierdoor minder goed functioneren, net zo goed als dat het voor ons niet prettig is in te strakke kleren te lopen.

Het zelfgenezende vermogen van het lichaam gaat achteruit. Je zit niet lekker in je vel en er ontstaan klachten.